Na industria papeleira, a morfoloxía das fibras é un dos factores clave que determinan as propiedades da polpa e a calidade final do papel. A morfoloxía das fibras abrangue a lonxitude media das fibras, a relación entre o grosor da parede celular da fibra e o diámetro da célula (denominada relación parede-cavidade) e a cantidade de heterocitos non fibrosos e feixes de fibras na polpa. Estes factores interactúan entre si e afectan conxuntamente a forza de unión da polpa, a eficiencia de deshidratación, o rendemento de copia, así como a resistencia, a tenacidade e a calidade xeral do papel.
1) Lonxitude media da fibra
A lonxitude media das fibras é un dos indicadores importantes da calidade da polpa. As fibras máis longas forman cadeas de rede máis longas na polpa, o que axuda a mellorar a resistencia da unión e as propiedades de tracción do papel. Cando a lonxitude media das fibras aumenta, o número de puntos entrelazados entre as fibras aumenta, o que permite que o papel disperse mellor a tensión cando se somete a forzas externas, mellorando así a resistencia e a tenacidade do papel. Polo tanto, o uso de fibras de lonxitude media máis longas, como a polpa de coníferas de abeto ou a polpa de algodón e liño, pode producir unha maior resistencia e unha mellor tenacidade do papel, estes papeis son máis axeitados para o seu uso en ocasións que requiren maiores propiedades físicas, como materiais de embalaxe, papel de impresión, etc.
2) A relación entre o grosor da parede celular da fibra e o diámetro da cavidade celular (relación parede-cavidade)
A relación parede-cavidade é outro factor importante que afecta ás propiedades da pulpa. Unha relación parede-cavidade máis baixa significa que a parede celular da fibra é relativamente delgada e a cavidade celular é máis grande, de xeito que as fibras no proceso de fabricación de pulpa e papel absorben auga e se abrandan máis facilmente, o que favorece o refinamento, a dispersión e o entrelazado das fibras. Ao mesmo tempo, as fibras de parede fina proporcionan unha mellor flexibilidade e pregabilidade ao formar o papel, o que o fai máis axeitado para procesos complexos de procesamento e conformado. Pola contra, as fibras con relacións parede-cavidade elevadas poden dar lugar a un papel excesivamente duro e fráxil, o que non favorece o seu procesamento e uso posteriores.
3) Contido de heterocitos non fibrosos e feixes de fibras
As células non fibrosas e os feixes de fibras na polpa son factores negativos que afectan á calidade do papel. Estas impurezas non só reducen a pureza e a uniformidade da polpa, senón que tamén forman nós e defectos no proceso de fabricación do papel, o que afecta á suavidade e á resistencia do papel. Os heterocitos non fibrosos poden orixinarse a partir de compoñentes non fibrosos como a cortiza, a resina e as gomas da materia prima, mentres que os feixes de fibras son agregados de fibras formados como resultado da incapacidade da materia prima para disociarse suficientemente durante o proceso de preparación. Polo tanto, estas impurezas deben eliminarse na medida do posible durante o proceso de fabricación da polpa para mellorar a calidade da polpa e o rendemento do papel.
Data de publicación: 28 de setembro de 2024
